Jak powstał beton komórkowy?

Powstanie betonu komórkowego nie było czystym przypadkiem, jak to się stało z wieloma innymi klasycznymi materiałami budowlanymi. Za stworzenie betonu komórkowego odpowiada Adel Eriksson, który opatentował swój wynalazek w 1926 roku, a trzy lata później rozpoczął jego pierwszą komercyjną produkcję.

W latach trzydziestych i czterdziestych beton komórkowy popularyzował się potem w całej europie, w tym także u nas. Powstanie betonu komórkowego związane było z poważnym kryzysem energetycznym w Szwecji, która w tamtym czasie była oparta na drewnie. Poszukiwania materiału, który zastąpi drewno w budownictwie i udało się to znakomicie. Beton komórkowy nie tylko pozwala oszczędzać drewno, ale posiada w stosunku do niego lepsze niektóre właściwości oraz produkuje się go w znacznie szybszym procesie. Wielką zaletą betonu komórkowego jest jego odporność na korozje biologiczną oraz ogień.

Proces produkcji betonu komórkowego

Beton komórkowy powstaje tylko z naturalnych materiałów. Są to piasek z wapnem i wodą, do których dodaje się cement, anhydryt oraz pastę aluminiową, która spełnia rolę spulchniacza. Za sprawą pasty aluminiowej w betonie komórkowym pojawiają się dające mu nazwę komórki, czyli maleńkie pęcherzyki powietrza.

Stworzenie betonu komórkowego

Powstała w ten sposób masa musi jeszcze zostać utwardzona. Robi się to poprzez autoklawizację, czyli poddawanie masy działaniu temperatury około 200 stopni Celsjusza i ciśnienia na poziomie 12 atmosfer. Z betonu komórkowego mogą powstać klasyczne bloczki, ale istnieje też możliwość „odlania” nadproża, deskowania traconego czy chociażby płyt izolacyjnych.

Właściwości

O dokładnych właściwościach każdego elementu z betonu komórkowego decyduje jego gęstość objętościowa. Jest to cecha informująca nas o tym, jak bardzo spieniony jest materiał. Jeśli gęstość jest niska i w betonie jest bardzo dużo komór powietrza, jego wytrzymałość fizyczna jest niewielka, ale za to posiada znakomite właściwości izolacyjne. Przy wysokiej gęstości znacznie spadają właściwości izolacyjne, ale za to poprawia się ich wytrzymałość. Beton komórkowy to materiał jednorodny, co oznacza, że stanowi równie dobrą barierę chociażby dla przenikania ciepła czy hałasu niezależnie od tego, z której strony działa czynnik. To samo tyczy się jego niepalności i nienasiąkliwości. Trzeba podkreślać również wielką łatwość stosowania materiału. Można go obrabiać zwykłymi narzędziami do obróbki drewna oraz możliwe jest jego łatwe obsługiwanie w dużych blokach, ponieważ beton komórkowy jest stosunkowo lekki.